bOWW

ได้อ่าน ดมคิวเมนทารี่ ไปเมื่อนานมาแล้ว ตั้งแต่หนังสือออกใหม่ๆ มีอยู่วันนึงอารมณ์เลวร้ายแปรปรวน พูดไม่ออกบอกใครไม่ได้ เฮ้อ ปวดหัวเรื่องงานแต่ยังมีความสุขเมื่อมีผลงาน แต่ถ้าปวดกบาลกับสภาพจิตใจเรรวน กับโรคซึมเศร้าเนืองๆ แล้วก็ปรวนแปร อารมณ์เสีย อาภาพร แบบนี้ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก นึกถึงคำพี่โน้สว่า อยากพูดก็พูด ถ้า(กู)ไม่อยากพูดก็วาด เขียนๆ ขีดๆ ด้วยอารมณ์รุนแรง ผีบ้า ผีบอ ซึมเศร้า เลยแล้วกัน โอ๊ยเป็นไรของเราวะเนี้ยะ หรือว่าเราจะเป็น boarderline personality disorder